आठवतयं का तुला ...

विसरली नसशीलच तू ती खुळावलेली वेळ
ऐन भरात आला होता उनपावसाचा खेळ
त्या स्वप्निल चांदण्यात मी उभा पेटलो होतो
आडवयातल्या वाटेवर जेव्हा चोरुन भेटलो होतो
आठवतायंत का तुला आपल्या नजरांमधील कोडी


प्रश्न होते खूप पण वेळ होती थोडी
माझ्यापेक्षा तू माझ्या शब्दांवर भाळली होतीस
मनात होती वादळं पण अबोली माळली होतीस
आठवतायेत का तुला ते धुंदावलेले गंध
शपथांच्या खेळातले ते लोभसवाणे छंद

एकांतीचे शब्द शांततेनी खोडले होते
जसे मेघांनी ग्रीष्माचे संसार मोडले होते
मग एकदा असाच तू केला होतास फोन
मौनाच्या पडद्याआड रडलं होतं कोण?

मी रडलो नाहीच फक्त हसलो खिन्न
व्यथा होती एकच पण कथा होत्या भिन्न
पत्त्यांचा बंगलाच तो कधीतरी पडणार
एक खड्डा बुजवायला दुसरा खड्डा पडणार
आता जपून ठेव हे आयुष्यभराचं वाक्य
नियतीचं प्रेमाशी जमत नाही सख्य

अक्षता झेलत झेलत संसारात रमायचं
टाचांना कुरवाळत नभाशी बोलायचं
मळभ होईल दूर विरून जातील मेघ
आकाशीचे ग्रह घेतील पुन्हा वेग

दिवस असे सरून गेले तुटलं होतं अंतर
तात्पर्य नसतं अश्या कथेला कधीच नसतो 'नंतर'
हळद मेंदी, सनई तिघी एकत्र नांदल्या
कवितेनं व्यथा सा-या सहीपाशी सांडल्या ...!

आपलंही कुणी असावं...

ह्या खांद्यावर डोकं ठेऊन तिला रडावसं वाटावं
ज्या स्वप्नांमध्ये माझ्या सगळ्या रात्री जगतात
त्या स्वप्नांमध्ये हरवून तिलाही जगावंसं वाटावं....
माझे आसू पुसून तिने आमच्या सुखात हसव..
कधीतरी वाटत यार आपलंही कुणी असावं...

छोट्या छोट्या गोष्टीमध्ये खोटं खोटं चिडाव पण ...
भेटीनंतर निघते म्हणताना तिचा पाऊल अडावं
बाकी सगळ्या जगाचा पडेलच विसर तेव्हा...
तिने माझा प्रेमात अगदी आकंठ बुडावं...
ह्या छोट्याशा स्वप्नानं एकदाचं खरं व्हाव ....
नेहमीचा यार वाटत..... आपलंही कुणी असावं...

==============================================

मनाला एकदा आसेच विचारले
का इतका तिच्यात गुंततो ?
नाही ना ती आपल्यासाठी
मग का तिच्यासाठी झुरतो ?

कळत नाही तुला
त्रास मला भोगावा लागतो
आश्रूं मधे भिजून भिजून
रात्र मी जागतो.

मी म्हटले मनाला
का स्वप्नात रमतो ?
तिच्या सुखा साठी तू
का असा दुखात राहतो ?

मन म्हणाले
प्रेम तेव्हा सुरू होते जेव्हा
आपण स्वता ला विसरतो
सार काही तिच्यासाठी
ईतकेच मनाला समजावतो.

==========================================

क्षणोक्षणी आठवण येते अन जाते
या आठवणिला तरी काही कळते
कधी त्रास देते तर कधी छळते
कधी पाकळ्यांप्रमाणे गळते

तर कधी फ़ुलाप्रमाणे फ़ुलते
ही आठवण अशी का वागते
जणू सुखद क्षणांमधून चमकते
कधी अश्रुंच्या धारांमधून वाहते

===========================================

आज आभाळ असं बरसावं
हात पसरून त्याला कवेत घ्यावं
मिठीत भिजलेला स्पर्श त्याचा
माझ्या लाजण्यानं त्यानं शहारावं
आज आभाळ असं बरसावं .......


वारयानेही व्हावं ओलेतं ओलं
कडाडून विजेनं माझ्यावर जळावं
तिला करेन टुकटुक भान हरपावं
आज आभाळ असं बरसावं .......

प्रणयाची धुंदी क्षितिजावर चढावी
ढगान्ची दुलई अंगावर घ्यावी
सुर्याने ढगांआडून डोकावून बघावं
आज आभाळ असं बरसावं .......

उगाचच मनाने हळवं व्हावं
अश्रुंचं ओलेपण अलगद ल्यावं
इवलंसं तळं तळव्यावर घ्यावं
आज आभाळ असं बरसावं .......

पिंपळपान

काही माणसं ही
पिंपळाच्या पानासारखी असतात,
जाळी झाली त्यांची तरी मनाच्या
पुस्तकात आयुष्यभर जपून ठेवाविशी वाटतात.

मनातील भाव माझ्या नाही मी लपवू शकलो
कारण मी होतो तुझ्या प्रेमामध्ये पडलो,
प्रेमामध्ये त्या पडुन आपले सर्व भान विसरलो
मनीचे भाव माझ्या तु कसे जाणलेस?
प्रेम तुझेही आहे माझ्यावर हे तु सांगीतलेस
आयुष्यभर साथ देण्याचे वचन तु मला दिलेस,
आयुष्यात मला हवेहवेसे वाट्णारे खरे प्रेम मात्र तु मला दिलेस.

नाही सोडणार कधी एकटी हेच आज मी तुला सांगत आहे,
मी प्रेम करतो तुझ्यावर भरमसाठ हेच तुला समजावत आहे.